The Final Countdown

Μια μέρα αναμονής απέμεινε για την αρχή του βασανιστηρίου με χτυπήματα κάτω απ'τη μέση! Και αναφέρομαι φυσικά στην έναρξη της εξεταστικής περιόδου που όλοι οι φοιτητές λατρεύουμε ( εδώ γελάει κόσμος...).Δε πα να έχεις να διαβάσεις τα κέρατά σου..δε πα να κάνει κωλοτούμπες το Σύμπαν ολάκερο, ΕΣΥ και ΕΓΩ,φυσικά,θα βγάλουμε την ύλη μια-δυο μέρες πριν.Έχεις "σκιστεί'' και έχεις περάσει το λούκι των πανελληνίων και τώρα που είσαι εκεί που ήθελες- έστω και σαν δεύτερη,τρίτη επιλογή- ΑΡΝΕΙΣΑΙ πεισματικά να στρώσεις το στρόγγυλο και τσουπωτό σου πωπουδέλι για να ξεμπερδεύεις με 5,6,7,8,9...to be continued... μαθήματα.Μια το καλοκαίρι που το μόνο που θέλεις είναι να αράζεις και να περνάς ανέμελα και χαλαρά την ώρα σου, μια το μυαλό που ταξιδεύει όπου αρέσκεται..ΠΕΣ ΜΟΥ δηλαδή πώς να ανταπεξέλθεις! Καλή και η πλάκα αλλά δεν είμαστε τώρα για σπατάλη χρόνου.Σωστό προγραμματισμό θέλει και το πνεύμα του "Θα κάτσω να διαβάσω και ό,τι καταφέρω.Θα προσπαθήσω όμως!''. Ε κάν'το βρε μωαμεθανέ μου! ( τα αποτυπώνω γραπτώς κιόλας για να τα βλέπω ώστε να συνεχίσω και να μην το αφήνω να με παίρνει απο κάτω).

 Πάμε ένα όμορφο άσμα που αγαπώ να ξεφύγουμε για λίγο..Τσάγια.

Τουρλού-Μουρλού

Κάτι το οποίο μου αρέσει απίστευτα είναι οι ήρεμες βόλτες με καλή παρέα (ακόμα και μόνη βέβαια).Δεν με απασχολεί οπωσδήποτε να πηγαίνω σε καφετέριες και club και αποδω και αποκει.Τα κάνω μεν πολλές φορές για να λέμε και την αλήθεια.Αλλά...Μου προσφέρει άλλη αίσθηση το να πάω να βολτάρω σε ένα πάρκο,μια πλατεία με τον αέρα να μου ανεμίζει τα μαλλιά και να νιώθω ελεύθερη.Δεν βαριέμαι ΠΟΤΕ να πηγαίνω προς Θησείο και  Μοναστηράκι και να αράζω πέρα εκεί στα πεζούλια με μια μπύρα στο χέρι και το χαμόγελο να επανέρχεται στα χείλη μου.Αδειάζει το μυαλό  και αυτόματα δεν σκέφτομαι ό,τι με απασχολεί.Επιτέλους κάπου να 'ξελασκάρω' και λίγο απο την καθημερινή βαβούρα.
Ένα,βασικότατο,πράγμα για μένα είναι να πάω κάπου και να μπορώ να κάνω κουβέντα.Καταντά απίστευτα σπαστικό και κουραστικό να πηγαίνω σε μια καφετέρια και να γκαρίζω για να ακούνε τι λέω και κάθε λίγο και λιγάκι να χρειάζεται να σκύβω στο μέρος των άλλων ύστερα από τα απανωτά ''Ε; Τι είπες;;Δεν ακούω ρε!'' Ντάξει,άμα βάζει τη μερέντα στ'αυτί αντί για το ψωμί ο άλλος κλάφ'τα Χαραλάμπη!Θα κάνω την μοναδική εξαίρεση σε ό,τι αφορά τα ροκάδικα-μεταλλάδικα.Εκεί σαφώς και δεν πηγαίνεις για να αναλύσεις την κοσμοθεωρία σου ούτε για να παραστήσεις την Τένια Μακρή ψυχολογώντας καταστάσεις,συμπεριφορές κουλουπου κουλουπου.Άπαξ και βρεθείς σε αυτόν τον παράδεισο ξέρεις ότι θα φύγεις απο εκεί και θα βουήζουν τα αυτιά σου αφού προηγουμένως θα έχεις ρίξει το 'κοπάνημα' της ζωής σου (αλλιώς και ευρέως γνωστό headbanging).
Επίσης,ΠΟΣΟ (!) σπασαρχίδικο είναι να έχεις μείνει με το μισό τσιγάρο στο χέρι και να σου έχει σβήσει..Και όταν πας να το ανάψεις ο αναφτήρας να σου το παίζει μάγκας και νταής..και να είσαι όλη την ώρα 'φτς' και 'φτς' και ξανα-μανα 'φτς' ....(ω ναι, ακολούθησαν πολλά 'φτς' μέχρι να ανάψει η φλόγα στο αριστούργημά μου).Το καλό είναι ότι πάντα κουβαλάω 2-3 αναφτήρες μαζί μου για παν ενδεχόμενο ώστε να μην ξεμένω.ΑΛΛΑ σήμερα μου κάνανε ναζάκια οι κυρ-ανάφτρες.Βλέπεις, θέλουνε γέμισμα και βαριέμαι και μόνο στην ιδέα να το κάνω.Ε, απόλαυσή μου είναι και οφείλω να την σέβομαι και να της φέρομαι όπως της αρμόζει (-.-). Η παρούσα ανάρτηση είναι αδιάφορη.Δεν έχει συγκεκριμένη θεματολογία,όπως καταλαβαίνεις,και σχετίζεται με αυτά που μου ήρθαν στο μυαλό τη στιγμή που έγραφα.Καληνύχτα σους,όνειρα απαλά και μεταξένια σαν το δερματάκι που είχαμε όταν ήμασταν μυξιάρικα και παραπονεμένα.

Φάση είναι, θα περάσει...

Πάει πολύς καιρός από την τελευταία φορά που έγραψα στο ιστολόγιο..Αυτό συνέβη διότι υπήρξαν πολλές σκέψεις που δεν σταματούσαν να με βασανίζουν.Και το βασανιστήριο καλά κρατεί.Διανύω μια πολύ περίεργη,για μένα, περίοδο (χα,πόσο πρωτότυπο..) Ξαφνικά να θέλω να πάψω να έχω επαφές με τον περίγυρό μου..με άτομα που μέχρι τώρα είχα αρκετά καλές σχέσεις και κάναμε και γαμώ τις παρέες.Είναι αυτό το συναίσθημα ''θέλω να απομακρυνθώ και να μείνω μόνος/η μου'' κόβοντας κάθε δίαυλο επικοινωνίας.Και αναρωτιέμαι ''γιατί ρε Ιωάννα;''..Γιατί σου γύρισε το μυαλό και θέλεις να ξεκόψεις από άτομα τα οποία στην ουσία δεν σου έχουν κάνει τίποτα..; χωρίς να έχεις κάποια αξιόλογη αφορμή..;Πολλά 'γιατί' που με τρελαίνουν και με νευριάζουν γιατί δεν βρίσκω λύση.Δεν βρίσκω μια γαμημένη-σωστή,κατά γενική ομολογία,απάντηση.
Κάτι το οποίο υποστηρίζω με θέρμη είναι το γεγονός ότι όλοι μας έχουμε ανάγκη από πρόσωπα στη ζωή μας.Από πρόσωπα τα οποία θα μπορούμε να εμπιστευθούμε και να τους "ανοίξουμε" την ψυχή μας..να μοιραστούμε τους προβληματισμούς μας και να μπορούμε,πέρα από τον χαβαλέ, να κάνουμε και σοβαρές συζητήσεις.Δεν είναι όλα 'χαχαχα' και 'χουχουχου'.Φυσικά αυτά τα πρόσωπα στα οποία αναφέρομαι είναι ελάχιστα..Μετρημένα στα δάχτυλα του ενός χεριού (και αν).Επομένως, τι γίνεται..Καταφέρνουμε να βρούμε 1-2 τέτοια άτομα τα οποία κρατάμε πολύ κοντά μας και οι υπόλοιποι είναι απλά και μόνο για την παρέα.Να έχεις να πεις απλά μια μαλακία και να θέσεις και κανα σοβαρό ζήτημα που και που.Έχουμε λοιπόν τα 'κολλητάρια' και τους 'γνωστούς' μας.Και κάπου εδώ μπερδεύονται οι σκέψεις μου και προσπαθώ να βρώ μιαν άκρη σαν αυτήν που προαναφέρω.Φταίει το γεγονός ότι αλλάζει ο άνθρωπος και ανεβάζει τον πήχη που εγώ κατά κάποιον τρόπο θέλω να κρατήσω πολύ λίγα άτομα στην ζωή μου;Και λειτουργώ ως εξής..Έχω πραγματικά δίπλα μου αυτή τη στιγμή δύο άτομα στη ζωή μου με τα οποία μπορώ να μοιραστώ τα άπαντα.Το ένα άτομο μάλιστα το γνώρισα πρόσφατα και έχουμε απίστευτη χημεία και τρελό δέσιμο.Συμπληρώνουμε ο ένας τον άλλον και είναι σαν να γνωριζόμαστε χρόνια.Ήρθε την κατάλληλη περίοδο στην ζωή μου και χαίρομαι άπειρα γι'αυτό.Χρειάζομαι πραγματικά ένα άτομο να μου αναπτερώσει το ηθικό και να ξεφύγω λιγάκι ώστε εκεί που εγώ βλέπω μόνο μαύρο να καταφέρω να δω και την γκρίζα απόχρωση.Όμορφη είναι και αυτή.Παρ'όλα αυτά, ο νους μου πάλι τριγυρνά.Εκεί που έχει συνηθίσει και έχει αγαπήσει...
Το άλλο σκέλος που θέλω να αναφέρω (μακρηγορώντας πάντα,χουχου) είναι ότι με όλα τα υπόλοιπα άτομα είμαι σε επιφυλακή.Για το ο,τιδήποτε.Άλλωστε δεν είναι τυχαίο που πρόσφατα έμαθα κάποια διαστρεβλωμένα λόγια από ένα ατομάκι.Δεν έπεσα από τα σύννεφα.Πάντα θεωρώ αυτονόητο ότι κάποιος θα βρεθεί να κάνει την τσατσιά του,να παπαρολογήσει.Όλα αυτά λοιπόν και πολλά άλλα οδηγούν στο να κάνω ένα βήμα πίσω και να μην ανοίγομαι.Προετοιμάζομαι ούτως ώστε να μην μπορέσει κανένας να χρησιμοποιήσει κάτι εναντίον μου και να 'πατήσει' πάνω στις ευαισθησίες μου και στις όποιες καλές πτυχές διαθέτω.Όποιος τολμήσει να παραβεί το παραπάνω θα δει αυτό που δεν θα περίμενε από μένα να δει.Το μοναδικό πράγμα που μπορούν να μου προσάψουν είναι η ψυχρότητά μου και το γεγονός ότι είμαι 'βράχος'.Δεν πρόκειται να δουν όλοι αυτό που κρύβω,την πραγματική Ιωάννα.Εγώ επιλέγω για μένα και όχι οι άλλοι.
Κάπου εδώ πρέπει να γίνει μια παύση.Είναι απαραίτητο κάποια στιγμή να καλμάρει ο εγκέφαλος.Φάση είναι,θα περάσει...

Εσωτερικός Διάλογος...

Περίεργη βραδυά η αποψινή..Εκεί που πρέπει να παραδωθώ στην αγκαλιά του Μορφέα ώστε να ανακτήσω δυνάμεις για να μπορέσω να σηκωθώ νωρίς το πρωί κάτι με ταρακουνάει μέσα στο μυαλό και με κάνει να εγκαταλείψω την ζεστασιά του κρεβατιού μου και να ξεδιπλώσω κάποιες σκέψεις.Όχι τυχαίες αλλά άμεσα συνδεδεμένες με την αποψινή ψυχολογική μου κατάσταση.Το παρακάτω απόσπασμα είναι  από ένα-ανάμεσα στα τόσα-τραγούδι που με συνοδεύουν όταν παίρνω την "κάτω βόλτα" :

How can it feel, this wrong
From this moment
How can it feel, this wrong

Storm.. in the morning light
I feel
No more can I say
Frozen to myself

Σ'αυτό το σημείο διερωτώμαι το εξής..Πόσες φορές έχει τύχει να θέλεις τόσο πολύ να κατανοήσει ο άλλος την ψυχή σου και τις κρυφές σου επιθυμίες αλλά κάτι να σε κρατάει και δεν μπορείς να κάνεις αυτό το βήμα που θα σε "λυτρώσει" ; Διστάζεις καμιά φορά γιατί αφενός δεν θέλεις να εκτεθείς περισσότερο και αφετέρου,ακόμα πιο σημαντικό,δεν θέλεις να χάσεις τον άλλον..Δεν θέλεις να νιώσει ότι πνίγεται και κατακλύζεται από τα συναισθήματά σου.Νιώθεις ταραχή μήπως δεν είναι σε θέση να ακούσει όσα έχεις να πεις..όλες εκείνες τις ενδόμυχες σκέψεις σου που επιθυμείς όσο τίποτα άλλο να εξωτερικεύσεις χωρίς να υπάρξουν αρνητικές συνέπειες..Αλλά αρχίζεις και βιώνεις και εσύ ένα πνίξιμο μέσα σου γιατί νιώθεις πως για ακόμα μια φορά δεν θα έχουν αντίκρυσμα οι "φωνές" που αναγκάζεσαι να τις κάνεις να σωπάσουν και να μην ακουστεί θόρυβος..Αλλά κάποια στιγμή το μυαλό σου συνθλίβεται..δεν αντέχει άλλη απομόνωση σκέψεων και πρέπει το "βάρος" που κουβαλάς να φύγει από πάνω σου.'Εως πότε λοιπόν θα αυτομαστιγώνεσαι....;

Μια νύχτα σαν τις άλλες...

Μια ακόμη μέρα φτάνει στο τέλος της..Κάθεσαι σε μια γωνία βουτηγμένος στις σκέψεις σου και στον δικό σου κόσμο που μόνο εσύ μπορείς να αντιληφθείς..Κάνεις απόπειρα να στρίψεις ένα τσιγάρο και να το ανάψεις. Αλλά κάτι σε κρατάει.. Κάτι σε κάνει να πεισμώνεις που για ακόμα μια φορά δεν μπορείς να αντισταθείς σ'αυτόν τον διάολο.. Αλλά λες απο μέσα σου ένα γεμάτο περιφρόνηση "Δε γαμιέται".. Είναι η μόνη  σίγουρη συντροφιά σου τα βράδυα.
Τραβάς μια δυνατή ρουφηξιά και μαζί με τον καπνό κατεβάζεις κάθε σου ανάμνηση που έρχεται να χαλάσει την βραδυά σου.. να την κάνει συντρίμμια! Ένα δυνατό και γεμάτο τσαντίλα "Όχι!" βγαίνει απο μέσα σου.. Είναι οι δικιές σου στιγμές και δεν θα αφήσεις τίποτα να σου τις πάρει μακρυά! Καταβάθως το χρειάζεσαι αυτό. Λίγες στιγμές μόνο για τον εαυτό σου.Μακρυά από την μιζέρια και γκρίνια του "έξω" κόσμου..Φτάνει πια! Αρκετό χρόνο αφιέρωσες στους άλλους και αυτό που αποκόμισες ήταν η αχαριστία..ανεντιμότητα..ψέμα.. κάθε είδους υποκριτικής και απάνθρωπης συμπεριφοράς.Αν δεν μπορούν να σε καταλάβουν οι άλλοι δεν θα το κάνεις ούτε εσύ.Δεν θα είσαι εσύ ο συμπονετικός και γεμάτος κατανόηση μαλάκας που δεν δέχεται διόλου σεβασμό απο το κάθε τιποτένιο,κομπλεξικό ανθρωπάκι.
Δεν αντιλέγω..Οι ψεύτικες συμπεριφορές που επιδεχόμαστε έχουν σπείρει τη διχόνοια ανάμεσά μας σε τέτοιο σημείο που να μην είμαστε σε θέση να αναγνωρίζουμε το 'καλό' απο το 'κακό'..τον ΄γνήσιο' απο τον 'σάπιο' άνθρωπο..Αλλά μην τα ισοπεδώνουμε όλα πια!Εαν είσαι προκατειλημμένος χωρίς καθαρό μυαλό και σκέψη, δύσκολα θα καταλήξεις να βρεις κάτι πραγματικά το αξιόλογο. 'Εχε τα μάτια σου ανοιχτά και μείνε σε επαγρύπνηση...
Και ενώ η επόμενη μέρα έρχεται να πάρει την θέση της νύχτας εσύ σβήνεις με έναν μηχανικό τρόπο την γόπα του τελευταίου δημιουργήματός σου και, κουρασμένος απο τον πολύωρο και εκτενή διάλογο με τα ενδόμυχα της ψυχής σου, κατευθύνεσαι προς τον ναό σου..

Κατάθεση ψυχής? Θα έλεγα πως ναι...

Υπάρχουν φορές στην ζωή μας που γνωρίζουμε όλως τυχαίως ανθρώπους στους οποίους βλέπουμε πτυχές του χαρακτήρα μας.. Σαν να αναγνωρίζουμε στο πρόσωπο τους το δικό μας πρόσωπο..Και είναι άκρως γοητευτικό αυτό.
Είναι τόσο όμορφο και συνάμα παράξενο όταν αρκεί απλά ένα χαμόγελο του άλλου για να νιώσεις εσύ χαρά.. Μερικές αστείες γκριμάτσες του αρκούν ώστε να ξεχάσεις τα προβλήματα σου και για πολλή ώρα να βρίσκεσαι σε έναν άλλο κόσμο.. Μακρυά από τα σκαμπανεβάσματα της γαμημένης της ψυχολογίας σου ,η οποία ώρες ώρες σε συντρίβει συθέμελα.
Εκείνο που μου έκανε εντύπωση και με έκανε να νιώσω όμορφα ήταν ο τρόπος σκέψης σου..Το λέγειν σου..Το ντόμπρο λεξιλόγιο που χρησιμοποιείς για να αποδώσεις την άθλια πραγματικότητα και το χάος που επικρατεί γύρω μας σε ετούτη την κοινωνία στην οποία συνένοχοι είμαστε και εμείς οι ίδιοι.Όση ανασφάλεια και αν κουβαλάς σαν άνθρωπος εκείνο που θέλω να ξέρεις είναι ότι "οι μικρές ατέλειες είναι αυτές που αποδίδουν έναν όμορφο πίνακα πολλές φορές"..Θυμάμαι χαρακτηριστικά να μου λες πως δεν περίμενες να το ακούσεις αυτό απο γυναίκα. Και όμως πίστεψέ το για μένα.. Πίστεψε πως κάθε σου χαμόγελο είναι ένας θησαυρός παρότι πιστεύεις εσύ ότι "το ένα δόντι πάει βόλτα". Να έχεις υπ'όψιν σου ότι αυτό το δοντάκι έφτιαξε σε εσένα μια πολύ όμορφη και γλυκειά εικόνα. Σου προσέδωσε έναν γλυκό και ρομαντικό τόνο που έχεις χάσει προ πολλού..Μην αμελείς να δείχνεις συχνά πυκνά την ομορφιά της ψυχής σου αποτυπωμένη στο πρόσωπό σου. Είναι και αυτό ανάμεσα στα πολλά κομμάτια που συνθέτουν την προσωπικότητά σου..

Ένα καλωσόρισμα..

Να καλωσορίσω τα άτομα που αποφάσισαν να επισκεφθούν αυτό το 'διαδικτυακό',θα έλεγα,ημερολόγιο. Η αλήθεια είναι πως ποτέ δεν είχα σκεφτεί το ενδεχόμενο δημιουργίας ενός ιστολογίου στο οποίο θα καταχωρώ τις σκέψεις και τα συναισθήματά μου.. που θα μπορώ να βγάλω στην επιφάνεια τα οσα με προβληματίζουν κατά καιρούς και αρκούμαι απλά στο να τα 'αποθηκεύω' μέσα μου.. Αλλά όπως εύστοχα μου είχε πει ένα άτομο.. "Το ποτήρι δεν γεμίζει εσαεί " ! Επομένως, μια μικρή παρότρυνση απο δύο άτομα χρειάστηκα και... τσούπ! Να'μαι και εγώ...